Improving understanding : how a replica (approach) can improve understanding of flat-lying costumes
TitelImproving understanding : how a replica (approach) can improve understanding of flat-lying costumes
Verantwoordelijkheids-vermeldingAnnelena de Groot
Verantwoordelijke(n)
Plaats van uitgave[S.I
Uitgevers.n.]
Jaar van uitgave2017
Pagina's119 pagina's
Illustratiesillustraties
MateriaalDigitale publicatie ; Scripties
SamenvattingHoe een replica (aanpak) kan helpen bij het begrijpen van vlakliggende kostuums. Onderzocht is hoe het gebruik van een ‘replica aanpak’ voor objecten die niet uitvoerig gehanteerd kunnen worden de conserveringsaanpak en het begrip van schades kan verbeteren. Dit onderzoek is geinspireerd door de Texel textielcollectie gevonden in het ‘palmhoutwrak’ BZN 17 en met name het Texelslijfje. Vanwege de recente datum van deze vondst is het onderzoek in het algemeen in het verkennende stadium. Deze collectie en dit object komen uit een maritiem-archeologische context die door hun datering en compleetheid uniek zijn.
Het lijfje is één van de meest complete kledingstukken en tegelijk is duidelijk dat het object er 400 jaar geleden heel anders uitzag. Vanwege de conditie van het object is het ondenkbaar het op te stellen op een mannequin, toch zou juist dát helpen het object en de schades die nu zichtbaar zijn beter te begrijpen. Omdat het creëren van een complete replica buiten de kaders van dit onderzoek valt, is er een ‘replica aanpak’ ontwikkeld en getest met het Texelslijfje. Deze replica aanpak is gebaseerd op de volgende stappen: onderzoek, metingen, experiment, keuzes en evaluatie. Deze stappen zijn vanaf twee sporen gevolgd en onderzocht en op basis van beide sporen zijn de conclusies getrokken. Enerzijds is er theoretisch onderzoek gedaan naar het lijfje door middel van secundaire bronnen zoals literatuur, vergelijkbare objecten en contemporaine schilderijen. Anderzijds is de primaire bron, het object zelf, onderzocht via digitale beelden en technieken. Om het object zoveel mogelijk te ontlasten zijn fotografische- en röntgenbeelden gemaakt en onderzocht als alternatief voor het hanteren van het object. Metingen en vergelijkingen zijn dus gedaan op basis van digitale beelden van het object. De beelden zijn overgetrokken, vergeleken en digitaal ‘recht getrokken’ op basis van recht van draad om de vorm van het originele patroon te kunnen determineren. Op basis van de verzamelde data en het verkregen patroon kan een reconstructie het object gemaakt worden. De volgende bevindingen zijn vastgesteld. Aan de stijl van het lijfje kan het gedateerd worden tussen 1619 en 1631. Het Texelslijfje is het enige bewaarde voorbeeld van deze stijl. Zo’n lijfje of borst werd altijd gedragen als onderdeel van een vliegerkostuum en werd gedragen met een molensteenkraag en andere assesoires, de achterkant van het lijfje was nooit zichtbaar. De metaaldraad passementen zijn gebruikelijk en zijn te zien op schilderijen van lijfjes in dezelfde stijl. Het is duidelijk geworden dat het lijfje verstevigd was, waarvan de sporen te zien zijn op de achterkant. De breuk middenvoor lijkt gerelateerd te zijn aan het plat bewaren van het object, wat nooit vlak bedoeld was. De missende schouderdelen waren mogelijk verstevigd met ander materiaal, waardoor ze nu zijn verdwenen. Het gebruik van röntgengrafie en fotografie in het geval van een platliggend kostuumobject met metaaldraad geeft goed resultaat. Het onderzoeken van digitale beelden van het object, om op die manier de patroondelen recht te trekken wanneer dat fysiek geen optie is, is veelbelovend. Deze replica aanpak geeft een verrijkt begrip van een object en de schades. De gepresenteerde methode maakt het mogelijk vlakliggende kostuums te onderzoeken met behulp van gedetailleerde digitale beelden, zonder het object te hoeven hanteren.
Het lijfje is één van de meest complete kledingstukken en tegelijk is duidelijk dat het object er 400 jaar geleden heel anders uitzag. Vanwege de conditie van het object is het ondenkbaar het op te stellen op een mannequin, toch zou juist dát helpen het object en de schades die nu zichtbaar zijn beter te begrijpen. Omdat het creëren van een complete replica buiten de kaders van dit onderzoek valt, is er een ‘replica aanpak’ ontwikkeld en getest met het Texelslijfje. Deze replica aanpak is gebaseerd op de volgende stappen: onderzoek, metingen, experiment, keuzes en evaluatie. Deze stappen zijn vanaf twee sporen gevolgd en onderzocht en op basis van beide sporen zijn de conclusies getrokken. Enerzijds is er theoretisch onderzoek gedaan naar het lijfje door middel van secundaire bronnen zoals literatuur, vergelijkbare objecten en contemporaine schilderijen. Anderzijds is de primaire bron, het object zelf, onderzocht via digitale beelden en technieken. Om het object zoveel mogelijk te ontlasten zijn fotografische- en röntgenbeelden gemaakt en onderzocht als alternatief voor het hanteren van het object. Metingen en vergelijkingen zijn dus gedaan op basis van digitale beelden van het object. De beelden zijn overgetrokken, vergeleken en digitaal ‘recht getrokken’ op basis van recht van draad om de vorm van het originele patroon te kunnen determineren. Op basis van de verzamelde data en het verkregen patroon kan een reconstructie het object gemaakt worden. De volgende bevindingen zijn vastgesteld. Aan de stijl van het lijfje kan het gedateerd worden tussen 1619 en 1631. Het Texelslijfje is het enige bewaarde voorbeeld van deze stijl. Zo’n lijfje of borst werd altijd gedragen als onderdeel van een vliegerkostuum en werd gedragen met een molensteenkraag en andere assesoires, de achterkant van het lijfje was nooit zichtbaar. De metaaldraad passementen zijn gebruikelijk en zijn te zien op schilderijen van lijfjes in dezelfde stijl. Het is duidelijk geworden dat het lijfje verstevigd was, waarvan de sporen te zien zijn op de achterkant. De breuk middenvoor lijkt gerelateerd te zijn aan het plat bewaren van het object, wat nooit vlak bedoeld was. De missende schouderdelen waren mogelijk verstevigd met ander materiaal, waardoor ze nu zijn verdwenen. Het gebruik van röntgengrafie en fotografie in het geval van een platliggend kostuumobject met metaaldraad geeft goed resultaat. Het onderzoeken van digitale beelden van het object, om op die manier de patroondelen recht te trekken wanneer dat fysiek geen optie is, is veelbelovend. Deze replica aanpak geeft een verrijkt begrip van een object en de schades. De gepresenteerde methode maakt het mogelijk vlakliggende kostuums te onderzoeken met behulp van gedetailleerde digitale beelden, zonder het object te hoeven hanteren.
AnnotatieMet samenvatting in het Nederlands ; With summary in English
Met literatuuropgave.- Alleen digitaal beschikbaar
Afstudeerscriptie Master Conservering en Restauratie van Cultureel Erfgoed, Textiel, Universiteit van Amsterdam, 2017
Met literatuuropgave.- Alleen digitaal beschikbaar
Afstudeerscriptie Master Conservering en Restauratie van Cultureel Erfgoed, Textiel, Universiteit van Amsterdam, 2017
TrefwoordenUvA Scripties, textielconservering, kostuums, conservering, textiel, replica's